30 maart 2025

Mijn naam is Zoë Voortman. Ik ben 26 jaar en al bijna 1,5 jaar gelukkig getrouwd met Job. Ik ben opgegroeid in een warm gezin met mijn vader, moeder, broertje en zusje. Het geloof heb ik meegekregen van mijn ouders en ik ben altijd naar de Protestantse gemeente in Nijverdal gegaan. Ik ben hier als kind gedoopt en later heb ik hier ook belijdenis gedaan. Toen ik ouder werd, merkte ik dat ik wat miste in mijn oude gemeente. Ik ben op een zoektocht gegaan samen met mijn man naar een nieuwe gemeente en ben uiteindelijk (mede dankzij mijn lieve schoonouders) terecht gekomen bij Mozaïek. Hier heb ik alles gevonden wat ik zocht en al gauw hebben we ons hier ook ingeschreven. Dit verhaal klinkt alsof alles eigenlijk vrij gemakkelijk gelopen is en ik nu gelukkig in een nieuwe gemeente zit, maar de waarheid is anders. In oktober 2023 ben ik mijn vader verloren na een lange tijd van ziek zijn. De periode daaromheen was hectisch: 3 maanden daarna ben ik getrouwd en hebben we ook samen een huis verbouwd. Alles ging in een sneltreinvaart waardoor ik niet goed stil kon staan bij het feit dat ik mijn vader had verloren. Ik merkte dat ik steeds bozer werd op God dat Hij mij mijn vader af had genomen, vooral omdat we al zoveel nare dingen mee hadden gemaakt samen. Moest dit er dan ook nog bij? Ik moest vanaf nu alle mooie momenten zonder mijn vader doen. Ik had en heb hier zoveel verdriet van. Ik merkte dat ik God bleef opzoeken en in aanbidding bleef, maar er miste altijd iets. Er zat altijd een bepaalde laag van boosheid/somberheid onder. Ik kon niet volledig vanuit mijn hart geloven. Een paar weken geleden kwam ik in een diep dal terecht. Ik was intens verdrietig en wist niet meer waar ik het zoeken moest. Het leven had voor mij weinig zin meer. Ik wilde dat het stopte: de constante stroom van negatieve gedachten en controledwang. Ik werd wederom boos dat ik dit óók nog mee moest maken. Was het dan niet een keer genoeg? Ik smeekte God om mij weer gelukkig te maken en me te verlossen van deze nare gevoelens. Het werd het maar niet beter en daarom ben ik vlak daarna hulp gaan zoeken bij de huisarts. Ze vroeg mij waar ik (op cijfers gebasseerd) vond dat ik nu stond in het leven. Ik gaf mijn leven op dat moment zeker een 3, dus daar ben ik gaan staan. Ze vroeg waar ik normaal gesproken stond. Ik stapte voorzichtig richting het cijfer 5. Als laatst vroeg ze mij waar ik graag zou willen staan. Over deze optie had ik nooit nagedacht: een 5 was oké. Ik was wel redelijk gelukkig, maar er zat altijd een sombere laag onder. Ik had dit inmiddels al wel geaccepteerd. Toch liep ik op dat moment richting het cijfer 7. Tegelijkertijd geloofde ik absoluut niet dat dit een mogelijkheid was, maar goed. Toen ik het daarna liet bezinken kwam ik tot een inzicht: Wat als dit het plan van God is? Wat als er een mogelijkheid is dat ik me écht gelukkig mag voelen? God wil niet dat ik me diep ongelukkig voel, maar dat ik eindelijk is inzag dat er een nieuw leven voor mij klaar staat. Ik mag gelukkig zijn en van mezelf houden! In de dienst die zondag ging het over ´ je rouwkleed afdoen en je lofgewaad aantrekken´. Wat als dit voor mij bestemd was? Opeens kreeg ik ( terwijl ik echt nog nooit die gedachte gehad had) sterk het gevoel dat ik me moest laten dopen. Ik mag mijn oude leven achter me laten en een nieuw leven met Hem ingaan! Kort daarna heb ik me ingeschreven voor de informatieavond en nu sta ik hier. God heeft een heel nieuw leven voor mij klaarliggen waar ik samen met Hem naartoe mag wandelen. Ik voel zoveel liefde sinds ik God écht ervaren heb en de heilige geest heb mogen ontvangen. Ik heb veel meer liefde voor mezelf, maar ook voor de mensen om mij heen. Mijn leven is totaal veranderd. Het voelt onwaarschijnlijk om te zeggen, maar ik denk dat ik echt naar die 7 toe mag, samen met Hem!

God voorziet.

Ken je dat? Dat als je terugkijkt, dat je duidelijk Gods sturing ziet in je leven? Bij ons en mij is dit wel het geval. Er zijn zoveel momenten dat we achteraf Gods leiding/hand zagen en dat heeft mij het vertrouwen gegeven dat Hij altijd voorziet.

Een treffend voorbeeld van eigen keus, loslaten en vertrouwen vind ik onze huidige situatie. Momenteel ben ik niet in staat om te werken en hebben we na lang twijfelen en struggelen besloten dat ik mijn bedrijf stop zet. Een gevoel dat mij het afgelopen jaar continu dwars zat. Ik hou van mijn werk en vind de onafhankelijkheid die het meebrengt erg prettig. Dat geeft mij zekerheid. Toch liep het anders en kreeg ik telkens een knipoog en bevestiging van Hem. Hoe? Elke keer dat ik afgelopen jaar besloot om minder te gaan werken en dat daadwerkelijk doorvoerde, kwam Rick thuis met salarisverhoging of een nieuwe functie. Tot het laatste stukje toe. Rick moest zijn nieuwe contract nog tekenen en dat duurde maar en duurde maar. Tot ik daadwerkelijk de knoop doorhakte om mijn bedrijf te stoppen en al mijn opdrachtgevers op de hoogte had gebracht. Ineens was alles rond en kon er getekend worden. Super stom vond ik dat, maar het was wel wéér de bevestiging dat God voorziet. Op deze manier gaf God mij continu de bevestiging dat het goed komt. Met mijn gezondheid, maar ook met de toekomst. God voorziet, daar vertrouw ik op.

Waarom laat ik mij dan dopen? Dit verlangen heb ik al jaren. Soms meer, dan weer wat minder. Vorig jaar bij een doopdienst voelde ik ineens dat ik daarbij had moeten zitten. Zo'n sterk verlangen om bewust die stap in geloof te zetten. Toch is er nog een tijdje overheen gegaan. Maar als het moet gebeuren, dan zal het ook gebeuren en dan voorziet Hij.

Dat de volgende doopdienst in maart plaats zou vinden had ik gehoord, maar ik dacht dat het begin maart was. Echter wilde ik heel graag mijn dierbaren bij dit moment hebben. Maar ik ben zelf eind maart jarig. "Heer, ik voel mij zo bezwaard om ze 2x te vragen om deze kant op te komen. Zal ik mij dan een volgende keer laten dopen?" And guess what? God voorziet.

Tijdens de info avond over dopen gaf ik aan waar ik tegenaan liep en met dat ik weg liep om even rustig adem te halen hoorde ik Hem knipogend zeggen: "Alles is geregeld. Het is het weekend van je verjaardag." Oké, oké. Ik zal luisteren Heer.

En toch. Als ik ik niet was, kwam er toch een moment van twijfel. Zondag 2 maart. Vlak voor de dienst. "Heer, als u écht wilt dat ik mij laat dopen, laat dan het woord 'dopen' 1x gezegd worden in de dienst."

De hele dienst niks, alleen in andere vervoegingen. Dat telt niet Heer. Tot Dinant afsloot met de tekst uit Mattheus 28:19-20. 19 Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest, 20 en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat ik jullie opgedragen heb. En houd dit voor ogen: ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.’

Oké, oké Heer.

Na de dienst heb ik mij opgegeven om mij te laten dopen op 30 maart. Heer, ik zal volgen waar U mij zendt.

Mijn geloofsgetuigenis

Voor 2024 was God al in mijn leven. Niet altijd zichtbaar of op de voorgrond, maar Hij was er wel. Mijn basisschooltijd bracht ik door op een protestantse school, waar ik via vieringen en lessen met het geloof in aanraking kwam. Thuis speelde geloof geen rol, maar in mijn hart bleef het altijd aanwezig. In stilte sprak ik met regelmaat met God, al was ik mij er toen niet van bewust hoe diep Hij al in mijn leven verweven was.

Hoe het was

2024 werd een jaar van verbijstering, onzekerheid en verwarring. Verdriet en boosheid wisselden elkaar af, samen met een gevoel van falen. Ik voelde steeds sterker dat ik mijn gedachten op papier moest zetten—misschien als afsluiting, als reflectie, of als poging om verder te kunnen. Het werd een jaar van lessen, groei en moeilijke keuzes.

Maar het werd ook het jaar waarin ik een intens verlies moest dragen: het overlijden van een jong iemand in mijn nabije omgeving. Dit verlies heeft een diepe wond in mijn ziel achtergelaten en bracht een angst met zich mee die mij verlamde. De angst om iemand te verliezen die onbeschrijfelijk dierbaar is.

Het besef groeide dat ik niet alle ballen in de lucht kon houden. Ik moest keuzes maken, prioriteiten stellen, rust vinden. Leren anders naar mezelf te kijken en niet langer te blijven rennen. En juist in die rust begon ik meer en meer te ervaren hoe God mij richting gaf. Niet door mijn omgeving te willen veranderen, maar door naar binnen te keren en te voelen welke weg Hij mij wees.

De verandering

Begin 2024 gebeurde er iets bijzonders. Dankzij mijn dochter Liz mocht ik God op een nieuwe manier leren kennen. Liz, toen twaalf jaar, had een diep verlangen naar bezinning en geloof. Elke avond bad ze, voelde Gods aanwezigheid, Zijn kracht en nabijheid. Ze wilde naar de kerk, en samen zijn we op zoek gegaan naar een plek waar we ons thuis konden voelen.

Na verschillende kerken bezocht te hebben, kwamen we terecht bij Mozaiek. Daar begon voor mij een proces van zoeken, voelen en ontdekken. Mijn hart kon zich nog niet volledig openen, maar stap voor stap begon ik meer te ervaren. Liz zei na elke dienst hoe wonderlijk het was dat de preek precies aansloot bij wat haar die week bezighield. Het was alsof God direct tot haar en tot ons sprak.

De uitwerking

Door de moeilijke gebeurtenissen die ik heb meegemaakt, had ik God de rug kunnen toekeren. Ik had kunnen zeggen dat ik geen vertrouwen meer had. Maar juist in deze pijn heb ik mogen ervaren dat God bij mij is. Hij gaf mij richting in momenten van chaos, hielp mij om de juiste keuzes te maken en liet mij zien dat ik niet alleen ben.

Ik heb geleerd om mijn vertrouwen niet langer alleen op mijn verstand te baseren, maar op mijn hart en ziel. Op het geloof in plaats van de controle. Sinds ik dat doe, ervaar ik dat ik op de juiste weg ben, hoe moeilijk die soms ook is.

De uitnodiging

Vandaag wil ik in volle overtuiging zeggen: ik kies ervoor om mij te laten dopen. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik mag ervaren dat ik door mijn geloof gedragen word.

Ik wil in verbinding staan met God en met de gemeente. Geven en ontvangen. Vertrouwen op Zijn richting. Mijn hart stel ik volledig open, en ik weet dat ik niet meer alleen hoef te gaan.

Mijn zoektocht is nog niet voorbij, maar ik weet nu dat ik op weg ben. Ik wil leven in Zijn licht, in Zijn liefde, en die liefde ook delen.

Open the eyes of my heart!

Daarom laat ik mij dopen.

Als baby ben ik opgedragen en voorgesteld aan God. Mijn ouders hebben deze keuze ruim 60 jaar geleden in geloof gemaakt en daardoor heb ik van kleins af aan de verhalen uit de bijbel met de paplepel meegekregen. Ik ben mijn ouders daar bijzonder dankbaar voor. Zo mocht ik op mijn 12de meehelpen in de kleuterklas van de zondagschool. En op mijn 13de ging ik zelf de verhalen aan de kleuters vertellen. Nee…, niet via de huidige digitale middelen, maar via een viltbord met mooie plaatjes. Door het lezen van de bijbel ervaarde ik toen hoe immens groot de liefde van onze Schepper is. Liefde voor mij, voor ons en voor alles wat Hij geschapen heeft. Hij schonk ons zijn zoon Jezus die mij door zijn verhalen heen leerde om te vertrouwen op die liefde.

Op mijn 23ste trouwde ik met Eddy, de liefde van mijn leven en vertrok vanuit Almelo naar Maarssen. Een mooi leven volgde. We kregen een prachtige zoon die ook wij lieten opdragen. Het leven lachte ons toe. Helaas, na verloop van tijd en door verschil van inzicht, stopten wij met de kerkgang. Daarna kreeg God steeds minder plek in ons en in mijn leven. Ik bad natuurlijk nog wel als er moeilijkheden in mijn leven waren of deed een schietgebedje, maar dan had je het eigenlijk wel gehad. En toch voelde ik mij altijd beschermd en geliefd; een zondagskind. Tot 2020! Mijn mooie, rustige en positieve wereld viel langzaam maar zeker in stukjes uiteen. Ik zag de dingen in een ander perspectief en zocht mensen, o.a. mijn jongste zusje, die mijn visie deelde. Dit deed ik omdat ik in mijn directe omgeving weinig tot geen klankbord vond voor wat ik zag. Nu achteraf kan ik zeggen, ik leefde niet meer maar werd op de een of andere manier geleefd vanuit de angst. Het duister kreeg door mijn angst vat op mij omdat ik onvoldoende gegrond was en dit laatste zal ik uitleggen.

Ik heb het afgelopen jaar een zeer moeilijke maar ook bijzondere weg afgelegd. En vandaag sta ik hier om gedoopt te worden. Nu kan ik zeggen dat ik de genade van God door Jezus Christus ervaar. Jezus die voor mijn zonden gestorven is. Jezus die de dood overwonnen heeft, na drie dagen is opgestaan en voor eeuwig leeft! Ja…, hoe moeilijk die periode ook was, ik heb geleerd dat je soms door een heel diep dal moet om tot besef te komen. En dit besef kwam vorig jaar in september toen ik luisterde naar een lied dat gezongen werd in een opwekkingsdienst. Het was het lied “I love you lord for the mercy never fail me…” en waar het refrein zegt; “Your goodness is running after me” waar ik dacht te horen; “Jesus is running after me” Mijn adem stokte! Ik besefte dat dit ooit mijn veilige basis was en gaf op dat moment mijn leven in gebed terug aan God de Vader en Schepper van al wat is. Deze liefdevolle God wacht op mij. Hij wacht tot ik naar hem toe kom. Geen dwang, geen angst, geen gevoel van mislukking, geen zonde is te groot voor God. Op het moment dat ik alle ballast bij Hem neerlegde werd het in liefde aangenomen en vergeven. Het enige dat Hij van mij vraagt is om vanuit “Zijn Liefde” te leven. Liefde voor mijzelf in eerste plaats, maar ook in liefde voor de ander. Opnieuw omzien naar elkaar in goede maar vooral ook in minder goede tijden. Ik was het voor een periode kwijt, maar nu is dit voor mij opnieuw waarheid geworden. Het is de basis van gegrond zijn in de liefde van God de Vader, door zijn zoon Jezus en door de Heilige Geest. Door de doop mag ik sterven en opstaan met Jezus. Na alle angst is de dood, een zeer duistere plek waar we allemaal een keer voor komen te staan, nu voor mij een plek waar Jezus wacht. Hij is mijn pleitbezorger. En als ik om mij heen kijk dan realiseer ik mij steeds vaker dat met de snelheid van een knipper van het oog, dit aardse leven voorbij kan zijn. Ik besefte dat ik niet zonder die liefde kan. Dat zonder de genade van God, de dood de meest desolate plek zou zijn. Een plek waar duister heerst. En we kunnen dit laatste weten omdat Jezus aan het kruis riep, mijn God, mijn God waarom hebt u mij verlaten. Jezus is hier voor mij doorheen gegaan. Ik ben schoongewassen door zijn bloed en mag voortaan met Hem door het leven gaan. Jezus wacht op mij en neemt mijn angsten, verdriet en twijfel over.

Dit moest ik leren toen in 2020 de wereld op zijn kop stond en ik die enorme angst voelde. Ik zag signalen en een tijdsgeest zoals in de bijbel beschreven en probeerde mijn gezin en familie dit in te laten zien. Mijn gezichtspunt werd niet gedeeld en nu begrijp ik dat wel. We hoeven de tv maar aan te zetten en krijgen bij herhaling het nieuws voorgeschoteld. Het liefste vanuit één perspectief belicht en vanuit één waarheid. Meningen die een ander geluid laten horen worden niet voor het voetlicht gehaald. Het was in die tijd dat ik ook het tegengeluid ontdekte, maar ik merkte dat ook daar alles vanuit één zijde werd belicht. En voor je het weet beland je in de kokervisie van de oppositie. Door die angst werd ik, zoals ik er nu op terugkijk, een speelbal voor het duister. Ik stuitte op steeds meer afstand, zonk steeds verder weg in diepe eenzaamheid en Eddy en ik leefden steeds meer vanuit onze eigen hobby’s ons eigen leven. Dit resulteerde uiteindelijk in een scheiding tussen ons. Ik was op en moe gestreden. De vrienden die mijn visie deelden gaven nog iets van troost. Echter…, één vriend gooide er, in al mijn ellende, nog een paar extra scheppen duister bovenop. En toen dat allemaal te zwaar werd en ik dreigde te verdrinken, geen uitkomst meer zag, riep ik tot God! In mijn diepe ellende vroeg ik God; waar bent u en wat wilt u van mij! Ik heb geprobeerd om te vertellen dat wat ik in de bijbel zie en lees en toch laat U alles om mij heen stukvallen. Nu weet ik dat het niet Gods bedoeling was dat ik vanuit angst zou vertellen, maar dat ik mag wijzen op Gods liefde door het te laten zien. En vanaf dat moment bemerkte ik dat God er was. Hij stond al die tijd al klaar om mij op te wachten! Ik hoefde alleen maar te zeggen kom in mijn hart. Ik ging naar Hem met al mijn verdriet. Zijn stem leidde mij naar de Mozaïek diensten en naar de Alpha-bijeenkomst, waar ik leerde dat je de liefde van God kunt ijken. IJken op vriendelijkheid, tevredenheid, positiviteit, mededogen, creativiteit en liefdevol omzien en compassie hebben voor de ander. Inmiddels weet ik ook dat ‘moeten, dwang, verdriet, twijfel, onzekerheid, angst’ etc. niet van God komt! Dit laatste komt niet van mijn Schepper, komt niet van de Bron van mijn bestaan en komt zeker niet van Jezus die vertelde over Gods LIEFDE. Door Alpha ontdekte ik opnieuw hoe groot de liefde van Jezus is. Hij leerde om te vergeven en in navolging van Zijn verhalen leerde ik om mijzelf te vergeven van alles wat zondig en verkeerd was. Daarna kon ik anderen die mij pijn gedaan hadden ook vergeven. Ik leerde afgelopen zomer tijdens een zomercursus dat vergeven zuiverend en helend is voor het hart; dit bleek een geschenk voor mijn ziel. God gaf opnieuw richting in mijn leven.

Tijdens de voorbereiding op mijn doop hoorde ik dat God mij autoriteit gegeven heeft. Met deze autoriteit kan ik het duister weerstaan. Ik kan dit doen door bij God alle twijfel en onrust neer te leggen, maar ik mag in naam van Jezus ook zelf de regie overnemen en mijn hart en denken vrijhouden van onrust en angst. Wat op liefde te ijken is mag blijven. En ja…, soms voel ik nog steeds de invloed van de donkere kant, maar nu weet ik dat ik God elke dag opnieuw mag vragen om bij mij te zijn. God laat niet los en als Hij voor mij is wie zal dan tegen mij zijn?! Zijn Liefde en bescherming omringen mij waardoor ik vrede ervaar. God weet dat ik Eddy en mijn gezin mis, maar verlies is soms noodzakelijk om te groeien. Na alle omtrekkende bewegingen volg ik meer en meer de tekst die mijn ouders in mijn bijbel opgeschreven hebben. “Vertrouw op de Heer met heel uw hart, en steun op uw eigen inzicht niet. Ken Hem in al uw wegen, dan zal Hij uw paden rechtmaken”. Tot voorkort wandelde ik altijd naar eigen inzicht, maar Goddank mag ik dit nu in zijn handen leggen. Inmiddels mag ik kleine stapjes zetten en laten zien wat Jezus voor mij betekent. Vertrouwen op Gods liefde is iets persoonlijks, ik heb geleerd dat ik dit niet kan verwerven voor mijn familie, vrienden of voor welke andere persoon dan ook. Het is een persoonlijke keuze voor Hoop, Geloof en Liefde, maar de meeste van deze is de Liefde.

Ik ben Stef Reterink, ik ben 25 jaar en woon in Rijssen met mijn ouders en m'n zus. Ik heb sinds 26 mei een relatie met Michelle, die voor mij heel veel heeft betekent binnen mijn reis door het geloof.  Ik ben vroeger christelijk opgevoed door mij ouders. Wij gingen naar de Ontmoetingskerk in Rijssen al had ik hier zelf niet altijd evenveel zin in. Toen ik wat ouder werd en mijn ouders mij de keuze gaven om zelf te beslissen raakte ik steeds verder weg van de kerk. Alleen met kerst was ik er nog te vinden. Ik had nog maar erg weinig met het geloof. Totdat ik op een dag een berichtje kreeg van een goede vriendin van mij, Yasminn. Zij ging zich laten dopen bij Mozaiek en we waren als vrienden allemaal uitgenodigd. Ik heb toen die dienst zo mooi gevonden dat ik tegen mijzelf zei: hier ga ik vaker heen! Maar zoals eerder al was gebeurd verwaterde het nu weer. Ik ging wel heel af en toe maar nooit structureel. Maar God bleef aan mij trekken en vlak voor Opwekking 2024 kreeg ik een appje van Mies. Of ik al kaartjes had besteld voor Opwekking. Dat had ik nog niet, maar zij wist me ervan te overtuigen om dit wel te doen. Een paar dagen later vertelde ik dit aan m'n beste maat en hij vroeg mij waarom ik er heen ging. Ik antwoorde: ik weet niet waarom maar ik denk dat ik het daar wel ga vinden. En oh wat is dat waarheid geworden. Tijdens een van de diensten werd ik enorm geraakt en vanaf dat moment ging het roer om. Ik was helemaal into het geloof. Ik begon veel te bidden en haalde hier veel voldoening uit. Sindsdien probeer ik ook elke week naar de kerk te gaan en dat lukt! Zonder weerstand want het voelt gewoon goed. En daarom wil ik mij laten dopen. Om mijn geloof nog meer te bevestigen en een echt mijn leven aan Jezus te geven!

Hoiii mijn naam is Michelle Voortman ik ben 20 jaar en woon samen met mijn ouders en broer. Ik heb een vriend (straks man) Stef.

Opwekking 2024 heeft mijn ogen geopend. Ik ben echt gaan voelen hoe onvoorwaardelijk veel Jezus van mij houdt! Ik ben er achter gekomen dat als ik zijn liefde uitstraal ik hier zelf niet alleen gelukkig van word, maar mensen om mij heen ook. Ik heb een mooie groep mensen om mij heen gekregen waar ik het geloof mee kan delen (Avg). Ik heb met Stef het afgelopen jaar zoveel mooie dingen gezien dat er nu geen weg meer terug is. Ik wil mij met volle overgave laten dopen en achter Jezus aan gaan!

Hoi, mijn naam is Niels. Ik ben 18 jaar en ik mag zondag 30 maart mij laten dopen. Ik wil jullie graag meenemen in mijn getuigenis. Hier komt hij:

Het was new wine 2024 mijn aller eerste keer new wine. Het begon allemaal vrij rustig ook al was ik best wel gespannen. Terwijl we over het terrein liepen keek ik mijn ogen uit naar hoe veel mensen er hier waren. Ikzelf ben opgegroeid in de hervormde kerk waar het gevoel van samen zijn in het geloof niet aanwezig was voor mij. Hier op new wine waren er opeens zoveel mensen die samen met mij het geloof deelden en ik zag opeens dat ik niet de enige was in de zoektocht naar het geloof.

Oké niet helemaal ineens, voor new wine ging ik al bijna een jaar naar Mozaiek0548. Ik verwachte heel veel van deze week op new wine. Ik dacht nou kom maar als U echt bent, maar dat ging niet zo gemakkelijk als ik gehoopt had. Naar mate de week verliep begon ik me steeds meer en meer op mijn plek te voelen. Het was een hele fijne gezellige en leerzame week.

Op de een na laatste dag ging het in de ochtenddienst over de onreine vrouw. Deze vrouw bloede al haar hele leven en was hierdoor dus onrein verklaard. Omdat ze onrein was werd er minachtend naar haar gekeken. Deze vrouw had een heel groot geloof in Jezus, ze geloofde dat hij haar weer beter kon maken. Ze had voorbijgangers horen zeggen dat Jezus in de stad was. Ze liep heel voorzichtig mee en merkte dat er een menigte ontstond rond een man. Daar liep Jezus, maar helaas net in de verkeerde richting. De vrouw sloop tussen de voeten door en reikte naar de mantel van Jezus maar deinsde toch terug. Na heel wat geaarzel probeerde de vrouw het nog eens en raakte de mantel aan. Plots stopt Jezus hij kijkt om en vraagt wie heeft er aan mijn kleding gezeten? Zijn discipelen antwoorden U ziet dat de mensen tegen u aan dringen en dan vraagt u wie u heeft aangeraakt? De vrouw trilde van angst omdat ze niet wist wat er met haar was gebeurd. Ze liep naar voren en liet zich voor Jezus op haar knieën vallen en vertelde Hem alles. Hij zei tegen haar je geloof heeft je gered ga in vrede en wees genezen van je ziekte.

's Avonds kwam dit verhaal weer terug in de dienst. Na lang en aandachtig geluisterd te hebben gingen we over in worship. Tijdens deze worship begon ik emotioneel te worden. Ik voelde me opgelucht en best wel heel vrij. Ik vond het toen maar een raar en onbekend gevoel, maar het was er nou een maal. Na de worship vroeg Kees Kraayenoord wie er ja zou willen zeggen tegen Jezus. Zonder te aarzelen ging ik staan, maar toen kwam de vervolg vraag. Als je ja zegt mag je naar voren komen. Toen aarzelde ik wel even. Ik wou het heel graag, maar voor zo veel mensen? Een vrouw achter mij tikte me aan om me te bemoedigen om gewoon te gaan. Maar ik durfde toch nog niet helemaal. Kees zag dit en wees naar me en nodigde me uit om naar voren te stappen. Iets in mij zei ga maar, en ik ging naar voren. Eenmaal vooraan sprak ik met Kees, hij vroeg of ik wilde bidden. Ik dacht op dat moment alleen maar nee echt niet voor hem. Maar gelukkig vroeg hij of ik dan samen met hem wou bidden. Dit hebben we toen samen gedaan.

Op die avond dacht ik er nog niet zo over na. Maar ik was even de ‘onreine’ vrouw. Ik leefde niet per se hoe God het wilde en daardoor durfde ik eerst niet de stap te nemen. toch deed ik het want ik wist dat ik dit wil en nodig heb. En wil nu beginnen met leven voor Hem. Mijn ouders hebben als kind al voor mij ja gezegd. En nu mag ik zelf ja zeggen tegen Jezus en mijn geloof getuigen aan de wereld.

Mijn naam is Lisette en ik ben 18 jaar.

In november 2023 was ik voor het eerst bij een doopdienst. Deze dienst raakte me en na veel bijbellezen en onderzoek kwam ik tot de conclusie dat ik me ook moest laten dopen.

Tot eind februari/begin maart was dit in een notendop mijn doopgetuigenis. Deze dagen waren een enorme rollercoaster en mijn getuigenis veranderde compleet.

Maandag 24 februari was er een informatieavond over de doop. Ik was er al over uit, maar na deze avond werden een heleboel vragen weggenomen. Ook had ik meer argumenten en teksten vanuit de bijbel, op grond waarvan ik de doop kon onderbouwen. Een groot deel van mijn familie is reformatorisch en ik kreeg veel vragen. Daarom ben ik op vrijdag 28 februari samen met mijn moeder op de koffie gegaan bij een vrouw die zich ook heeft laten dopen terwijl ze lid was in mijn oude kerk, de PKN. Ook in dit gesprek heb ik veel geleerd en ben ik zekerder geworden van mijn keuze.

Ik zat dus al midden in het proces richting mijn doop. Dezelfde dag nog, 28 februari, was er een feest in Enter, carnaval. Voor de eerste keer ging ik carnaval vieren. Samen met vriendinnen gingen we gezellig bij mij thuis wat eten en drinken voordat we naar Enter vertrokken. Je voelt de bui misschien al hangen, ik had veel te veel gedronken. Dit was mij nog nooit in deze mate gebeurd, mijn ouders hebben me moeten ophalen en ik was zelf nergens meer toe in staat.

De volgende ochtend werd ik verrassend genoeg in een prima staat wakker. Natuurlijk moest ik eerst bij mijn ouders op het matje komen, maar ik had zelf ook goed genoeg door dat ik me echt had misdragen. Na het gesprek met mijn ouders ben ik naar boven gegaan en ben ik gaan bidden. Ik had echt het gevoel alsof ik gefaald had. De hele dag spookte de gedachte door mijn hoofd dat ik misschien beter langer kon wachten met dopen. Alsof je minstens een aantal maanden ‘clean’ moet zijn van ‘grote zonden’ om je te kunnen laten dopen.

Die avond moest ik oppassen en had ik genoeg tijd om na te denken, nog spookten dezelfde gedachten door mijn hoofd. ‘Hoe kan je je nou laten dopen terwijl je midden in het proces zulke erge fouten maakt?’ Toen viel mijn oog ineens op de tekst van de dag, Mattheüs 28 vers 19: ‘Ga nu op pad en maak alle volken tot leerlingen van Mij, doop hen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. En leer hen om alles te doen wat Ik ook aan jullie heb geleerd.’ Dat juist deze tekst op deze dag werd uitgelicht, dat kon geen toeval zijn.

De dag erna, op zondag 2 maart, ging ik weer naar Mozaiek, nog steeds met een schuldgevoel, maar wel weer zeker van mijn keuze. Daar werd het nummer ‘Geen afstand’ gezongen. Dit lied begint met de volgende tekst: U bent niet bang voor mijn vragen Mijn twijfel schrikt U niet af U deinst niet terug bij het zien van mijn falen Daar in mijn zwakte zie ik Uw kracht

Het laatste nummer van de dienst was het lied ‘Goodness of God’. In dit lied zingen we over de goedheid van God en dat we deze altijd zullen bezingen in welke situatie dan ook.

Dit was voor mij de laatste bevestiging dat ik ondanks mijn falen alsnog mag gaan getuigen door middel van mijn doop in de dienst van 30 maart. Ik realiseerde me dat ik niet een bepaald aantal weken heilig hoef te zijn. Ik ben en blijf een mens, dus fouten zal ik nou eenmaal blijven maken. Toch heb ik deze dagen veel geleerd, ik denk dat ze een wake-up call mogen zijn. Hoe ik vanaf nu mijn leven ga leiden en welke keuzes ik in de toekomst zal maken, dat weet ik nu nog niet. Wat ik wel zeker weet is dat ik het nooit alleen hoef te doen.

Ik ben Wieger, 43 jaar, getrouwd met Ruth en samen hebben wij 2 kinderen, Lore en Job.

Mijn ouders hebben mij laten dopen en hebben mij christelijk opgevoed. Daar ben ik hen dankbaar voor. Mijn geloof was naar mijn idee oppervlakkig. Bij Ruth was dit anders, ze heeft altijd voor mij gebeden dat ik het geloof net zo mocht gaan beleven als haar.

In september 2022 veranderde mijn geloofsleven enorm. Ik ging ontdekken wat een relatie met God nu echt betekend. Een vriendin van ons stuurde mij een appje met een link voor de Alpha Cursus. Ik heb me zonder twijfel aangemeld. Normaal gesproken ging ik altijd met dit soort appjes en vragen twijfelend om en was het antwoord: ‘nee, laat ik maar niet doen, past niet zo bij mij’. Achteraf kan ik zeggen dat dit appje is gestuurd door God. Wat een geweldige tijd was de Alpha Cursus. Iedere dinsdagavond waren er nieuwe en bijzondere momenten waarin ik God echt leerde kennen. Ik zag dat God mij al die tijd heeft gezien en hij mijn Vader wil zijn. Ik kwam na de avonden ‘On Fire’ thuis en deelde dit met Ruth. We hebben daarover vanaf dat moment vaak en veel met elkaar mogen praten over Jezus volgen. Ruth haar gebed werd hiermee ook verhoord. Dit verdiepte onze relatie en de relatie met God nog meer.

In de zomer van dat jaar zijn we deel geworden van Mozaiek0548. Wij voelden ons vanaf het begin direct verbonden. De heerlijke worship en de mooie preken waar we samen zo ontzettend van kunnen genieten. We kwamen toen voor het eerst als gezin in aanraking met de Geloofsdoop. Ruth voelde heel sterk dat zij haar leven aan Jezus wilde geven en Hem wilde volgen en ze wilde dit bevestigen met de doop. We hebben hier samen veel over gesproken.

Ruth mocht zich in juli 2023 laten dopen en opstaan met Christus, wat een feestdag was dat. Ik was nog niet zover, je weet wel, bedenking hier, bedenking daar, is het wel nodig ik ben als baby gedoopt, kan dat dan wel? Maar elke keer kwam toch de doop terug in mijn gedachten. Lore en Job zagen ook de verandering bij ons. Lore werd geraakt tijdens een WAY event en heeft op die avond haar leven aan Jezus gegeven en wilde dit bekrachtigen met de doop. Zij heeft zich in november van datzelfde jaar laten dopen. Ze vroeg mij om haar buddy te zijn. Ze zei toen met een brede lach: ‘dan kun je vast zien hoe dat allemaal gaat voor als jij je laat dopen’.

De afgelopen jaren heb ik gemerkt dat God zo goed voor mij is. Hij heeft ons gezin en mij gezegend met goede dingen die op ons pad zijn gekomen. We mogen ervaren dat Hij ons leven leidt. Er zijn ook moeilijke momenten van zorg in ons leven, maar daarin hebben we de rust en vrede gevonden bij God. We hebben zo sterk ervaren dat Hij ons draagt en voor ons zorgt.

Door de contacten die ik heb met mensen in de kerk en doordat ik samen met Ruth de Prayer Cours heb gevolgd heb ik Gods stem leren verstaan. Hierin werd ik mij zo bewust van Gods stem en ik mag Zijn stem niet negeren wanneer ik Hem volg. Hij is voor mij aan het kruis gegaan, waardoor ik vrij gezet ben. Ik mag voelen en ervaren dat ik Zijn geliefde kind ben. Dit besef maakte dat ik de keuze heb gemaakt om mij te laten dopen, om samen met Hem verder te gaan.

Ik had bedacht dat ik dit in de anonimiteit wilde doen, iets met comfortzone. Maar de Heer had het anders bedacht. Los van elkaar werd ik aangesproken door goede vrienden van ons en een andere goede bekende. Zij zeiden beiden dat zij op hun hart hebben gekregen om mij te zeggen dat ik mij in een volle kerk zal laten dopen en niet langer in de anonimiteit zal blijven. Ik werd geraakt door deze woorden en zie het als bevestiging van Gods stem en ik wil hierin gehoorzaam zijn.

Doopgetuigenis

-Geloof in Jezus Christus. Ik geloof in God omdat hij Groots is. Schepper van al het leven op aarde.

-Wat betekent het geloof voor mij? Het geloof is het allerbelangrijkste in mijn leven. Ik kan in goede en slechte tijden mijn gevoel erin kwijt: bidden/zingen

-Waarom wil jij jou laten dopen? Omdat ik graag Zijn weg wil bewandelen.

-Waarom kies ik voor Mozaiek? Bij deze kerk en de mensen van Mozaiek voel ik mij thuis

Harm wil het oude leven achter zich laten en een heel nieuw leven beginnen niet meer achterom kijken.

Hier ben ik (Hebreeën 10).

Met volle overtuiging en een hart van vreugde laat ik me dopen. Een zin waarvan ik nooit heb gedacht dat ik die zou uitspreken. Maar het is de realiteit.

Jezus is realiteit. De heilige geest is realiteit. De liefdevolle Vader is realiteit. Dit geloof ik en dat kan ik zeggen, doordat Hij heeft ingegrepen in mijn leven. Heel lang was ik een cultuur-Christen, zoals dat wordt genoemd. Gedoopt, kerkelijk opgevoed, belijdenis gedaan en voor de kerk getrouwd. Maar het was meer gewoonte dan geloof. Meer op het kompas van de omgeving, dan op het kompas van de vreugde.

Ondertussen bouwde ik een succesvol leven op, waarvoor ik ontzettend dankbaar ben overigens. God gaf me een prachtig gezin. Hij gaf me volop talenten, die ik inzet in mijn werk en omgeving. En Hij gaf me een fijne familie en een schare trouwe vrienden. Maar ik voelde toch leegte.

Die leegte vervulde ik door nog harder te werken en nog harder te feesten. Work hard, play hard. Ik leefde mijn reputatie en niet mijn door God gegeven blauwdruk.

En heel eerlijk, dit is nog niet helemaal verdwenen. Maar de Vader weet dat ik Jezus aan het stuur wil in mijn leven en Hij ziet mijn zonden, maar Hij ziet vooral mijn hart. “Ik ben een fan van je hart”, zo zingt Eline prachtig op haar album Levenswoorden en ik weet dat het zo is. Ik hoop dat iedereen dat mag ervaren in zijn of haar leven.

Ongeveer 2 jaar geleden zei Marsha: “Dieger, ga je eens mee naar Mozaiek?” Waarom niet, dacht ik. En hier startte een bijzondere reis die me hier brengt.

In een vogelvlucht: ik werd meteen geraakt, Hij ging in mij werken en ik ging Hem zoeken. Ik bouwde een relatie op met God. Ik kreeg een ander beeld van de Vader. En stap-voor-stap genas hij oude wonden in mij.

In de zomer van 2024 raakte ik overspannen. Hij zette me stil. Letterlijk én uiteraard heel bewust. Ik was klaar om een laag dieper te gaan, om verder te groeien in geloof en Zijn transformatieve kracht te ervaren, dankzij een diep dal.

We waren op vakantie, ik was flink ziek en ik bad iedere dag onder de douche in het hokje: “Vader, laat me zien hoeveel U van mij houdt.” En dat deed én dat doet Hij.

Na de zomer ben ik minder gaan werken, maar vooral minder gaan streven en strijden. Ik ben tot het besef gekomen dat ik een geliefde zoon ben van de Hemelse vader. Ik ben geaccepteerd en geliefd, vanaf dag 1 van mijn leven. Hij heeft me uniek gemaakt. Hij heeft me Zijn adem ingeblazen. En dat geldt voor ons allemaal. Wow!

Dat betekent dat het strijden en streven niet langer nodig is. De leegte die ik voelde, en bij momenten nog steeds voel, vervult Hij. Dat is de kracht en de trouw van God.

De afgelopen maanden dacht ik steeds vaker aan de doop. Bewust mijn leven aan Jezus geven, dat zou wat zijn. Maar er zat nog een steentje in mijn geloofsschoen. Bij aanvang van de 40 dagen tijd merkte ik dat de opstanding van Jezus voor mijn brein niet te vatten is. Het is voor geen mensenbrein te vatten wat Hij heeft gedaan. Maar dat is geloven ook niet. Geloven is niet begrijpen, geen kennis, maar Hem kennen. God is niet te begrijpen. Hij is te groot voor ons denken. Maar niet voor ons hart. Hij vervult harten, ons handelen en dan komt zelfs het brein tot inzicht. Althans, zo werkt het bij mij.

Iedere dag bad ik: “Vader, geef me inzicht.” En Hij sprak tot me.

In een droom kreeg ik een woord: Adonai. Ik raadpleegde Chat-GPT voor een definitie en ik vroeg onze buurvrouw Leonie om een inzicht. Uiteraard had zij wel een dagboekje met een pagina over Adonai. In de tekst las ik de oproep om God te accepteren als Heer. In dezelfde tekst werd verwezen naar Johannes en wat las ik daar: het verhaal van ongelovige Thomas.

Hij had me. Ik moest er letterlijk om glimlachen. Hij gaf me geen uitleg, of nieuwe kennis, maar Hij gaf inzicht door me subtiel te wijzen op zijn Heerschap als Adonai én op de ongelovige Thomas, die bewijs wilde. Dat was mijn bewijs. Dat is Goddelijke humor.

Dit was het laatste zetje. Ik ben om. Jezus leeft. Hij is Koning.

Afgelopen week kwam de doop op allerlei manieren in mijn leven en ik wist: dit is geen toeval.

Ik toetste of dit echt van Hem kwam en het werd me wel duidelijk: ja! Iedere gedachte aan de doop vervulde me van vreugde. Met volle support van Marsha en na een fijn gesprek met mijn ouders was het duidelijk. Dit is mijn moment. Dit is Zijn moment.

Afgelopen vrijdag hakte ik definitief de knoop door en nu sta ik hier. De kracht van de Heilige Geest heeft me hier gebracht. Hij heeft heel veel mensen op mijn pad gezet die op hun manier vangrails waren voor mijn geloofsgroei. In het bijzonder noem ik: Marsha, Leonie, Hans, Danielle, Sander, Peter en Wieger. En ik wil mijn ouders en schoonouders bedanken voor wie ze zijn. Over liefde en support gesproken. Dank U wel Vader voor deze lieve mensen!

In de Hof van Eden vroeg God: Mens, waar ben je? En ik antwoord nu: Hier ben ik. Ik zie uit naar een leven met Hem. Amen!

Dieger ten Berge