15 februari 2026

Ik ben niet kerkelijk opgevoed. Wel heb ik altijd het gevoel gehad dat er meer is tussen hemel en aarde. Toch was de kerk lange tijd geen plek waar ik kwam. Het voelde als iets wat niet bij mij hoorde.

Een jaar geleden stapte ik voor het eerst de deuren van Mozaïek binnen. Met gezonde spanning, want ik wist niet goed wat ik kon verwachten. Maar die onzekerheid was al snel weg. Vanaf het eerste moment voelde het vertrouwd. Het was alsof ik thuiskwam op een plek die ik nog niet kende, maar die mij meteen omarmde.

In het afgelopen jaar heb ik de Alpha-cursus gevolgd. Dat is voor mij een bijzondere en waardevolle periode geweest. Ik heb daar veel geleerd, maar vooral ook mogen ervaren wie God is. Tijdens het Alpha-weekend kreeg ik de vraag of ik een volgeling van Jezus wilde zijn. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken. Mijn antwoord kwam recht uit mijn hart: ja!

Sindsdien heb ik de liefde van God steeds vaker mogen ervaren. Die liefde geeft mij rust, hoop en vertrouwen. Het leven werd niet ineens makkelijker en er kwamen ook uitdagingen op mijn pad. Maar het grote verschil is dat ik mij daarin niet meer alleen voel. Juist in de moeilijke momenten heb ik Gods nabijheid het sterkst ervaren.

Vandaag kies ik er bewust voor om mij te laten dopen. Ik laat mijn oude leven achter en begin een nieuw leven met God. Ik wil groeien in geloof, leren loslaten en vertrouwen, ook wanneer ik het niet allemaal begrijp. Ik kijk dankbaar terug en vol verwachting vooruit. Ik weet dat ik gedragen ben en geliefd door de liefde van Jezus.

Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik in God geloofd heb, uiteraard met zijn ‘ups en downs’ en met verschillende intensiteit. Mijn geloofsreis mocht ik starten met een solide geloofsleer en bijbelse basis vanuit de Gereformeerde Kerk in Enter. De laatste 20 jaar is deze verrijkt met een door de Heilige Geest gedreven emotie en uiting die ik begon te ervaren in Watoto Church, een pinkstergemeente in Kampala, de hoofdstad van Uganda. In die laatste kerk, werd mij in 2009, toen ik wilde trouwen met mijn Lillian, voor het eerst de vraag gesteld of ik de geloofsdoop ondergaan had. Langzamerhand is toen een beweging in gang gezet waardoor ik ervan overtuigd geraakt ben dat deze doop een geloofsdaad is, die God van mij vraagt. Ik kan er dus lang en kort over doen, maar dit is voor mij een stap van gehoorzaamheid aan God, de allerhoogste Koning, Schepper van het universum en mijn hemelse Vader.

Het geloof heeft altijd een belangrijke plaats in mijn leven gehad. Ik ben christelijk opgevoed en ging elke zondag mee naar de kerk. Daar heb ik veel geleerd en daar ben ik dankbaar voor. Toen ik negentien was, ging ik door een moeilijke periode. Juist in die tijd ben ik tot geloof gekomen en leerde ik Jezus kennen als mijn Verlosser.

Kort daarna ontmoette ik Cornee, nu mijn man. Na een paar jaar deden we samen belijdenis en zijn we getrouwd. Het geloof bleef een vaste plek in mijn leven houden. Ik las in de Bijbel, bad en bezocht trouw de kerkdiensten. Toch begon er een aantal jaren geleden iets te knagen. Er ontstond onrust. Ik merkte dat ik mijn geloof vooral beleefde vanuit een ‘moeten’. Bijbel lezen, bidden en naar de kerk gaan voelde als een verplichting. Als ik het een keer niet deed, voelde dat als falen, alsof ik tekortschoten was. Hoewel ik af en toe iets mocht ervaren van de Heilige Geest, bleef het daarbij. Ik wist weinig over hoe Hij werkt en Zijn aanwezigheid was voor mij nog iets onbekends.

Vanuit die onrust begon ik te zoeken. Ik ontmoette mensen die zichtbaar vol waren van de Heilige Geest. Bij hen zag ik blijdschap, vrijheid en rust die ik zelf zo miste. Dat verlangen bracht me ertoe de brief aan de Romeinen te bestuderen. Daarin ontdekte ik zoveel nieuwe inzichten die mijn geloof verdiepten, maar die mij ook lieten zien hoe vast ik zat in een zelfopgelegd wetticisme.

In oktober 2024 was ik bij een bijeenkomst van Groeien naar Eenheid. Aan het einde was er de mogelijkheid om naar voren te komen voor zalving. Dit was voor mij heel nieuw, maar vanbinnen was er zo’n sterke onrust dat ik niet kon blijven zitten. Het voelde alsof God zelf tegen mij zei dat ik moest gaan. Tijdens de zalving werd uitgesproken dat er een nieuwe periode zou aanbreken, blokkades werden verbroken en er werd rust en nieuwe energie over mij werd uitgebeden. Eén zin raakte mij bijzonder diep: “Jij bent Mijn geliefde kind.”

Vanaf dat moment begon ik steeds meer te beseffen dat ik Gods dochter ben. Dat Hij mij ziet als rechtvaardig, helemaal schoon en helemaal goed. Ook begon ik de werking van de Heilige Geest steeds krachtiger in mijn leven te ervaren.

Begin 2025 bezochten we voor het eerst een dienst van Mozaiek. De aanbidding raakte me zo diep, dat ik wist: dit wil ik niet meer missen. Als gezin gingen we een nieuwe fase in, waarin we leerden hoe we een levende relatie met God kunnen hebben en hoe we mogen leven vanuit Zijn liefde. Mijn verlangen naar Hem groeide. Bijbel lezen, bidden en kerkbezoek waren geen verplichting meer, maar een verlangen om Jezus steeds beter te leren kennen.

De geloofsdoop kwam ondertussen steeds in mijn gedachten. Ik was als kind al gedoopt, was er altijd van overtuigd dat dit voldoende was, maar toch bleef de vraag terugkomen. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Ik legde het bij God neer. Een direct antwoord kreeg ik niet, maar wel de rust om het even los te laten.

In november 2025 waren mijn man en ik bij de doop van iemand tijdens een Alpha-weekend, waar mijn man aan deelnam. De woorden die daar werden gesproken over de geloofsdoop kwamen zo krachtig binnen, dat het voelde alsof God duidelijk maakte: nu is het tijd. Thuis deelde ik dit met mijn man en hij vertelde dat hij precies hetzelfde had ervaren. Dat weekend liet God ons ook zien dat er oude dingen opgeruimd moesten worden. Dat was niet makkelijk, maar het bracht een diepe vrijheid en vrede.

Ik weet nu dat Gods liefde voor mij niet afhangt van wat ik wel of niet doe. God ziet mij als Zijn eigen kind, Zijn geliefde dochter. Ik mocht thuiskomen bij mijn Vader. Door de doop mag ik het oude achter me laten en opstaan in een nieuw leven met Christus.

Afgelopen woensdag heb ik ‘ja’ gezegd tegen de doop. En dat voelt bijzonder, want deze keuze is niet zomaar ontstaan.

Als kind ben ik als baby gedoopt door mijn ouders, zat jarenlang op de club, volgde catechisatie, deed belijdenis, heb een aantal jaren leidinggegeven aan een jeugdgroep en had geregeld gesprekken met oma Dunki over het geloof. Het geloof was altijd een onderdeel van mijn leven.

Toen ik ging studeren in Leeuwarden, kwam het geloof wat meer op de achtergrond te staan. Niet bewust, maar het werd minder belangrijk. Ik dacht: ik geloof toch wel, en dat was voor mij op dat moment genoeg.

Totdat ik op een gegeven moment samen met mijn ouders vanuit Friesland terugreed en we in gesprek raakten over geloof. Het begon weer te kriebelen. De vraag kwam: wil je er toch nog iets mee doen? Mijn ouders vertelden dat er een Alpha-cursus zou starten in Enter. Impulsief stuurde ik een appje en een paar weken later begon de cursus. Ik besloot mee te doen en achteraf kan ik zeggen: het was één van de mooiste cursussen die ik heb gevolgd. Er ontstond een hechte groep mensen, met wie ik nog steeds contact heb. Een mooie connectie, waar ik na 4 jaar nog steeds heel erg dankbaar voor ben.

Het weekend van 30 januari is voor mij erg bijzonder en misschien ook wel levens veranderend geweest. Vrijdagavond hadden we op werk een christelijke jeugdavond georganiseerd, zaterdag een christelijke vrouwenconferentie (terwijl we niet perse een christelijk bedrijf zijn) en zondag was de W&P in de Open Hof. Vrijdag en zaterdag waren al bijzonder, maar zondag sloeg alles. Voorafgaand was ik in de veronderstelling dat de avond wel mooi zou zijn, maar dat het mij waarschijnlijk niet zo zou raken, omdat ik nauw betrokken was bij de organisatie; daarin kan ik best praktisch zijn. Maar niets was minder waar. Volgens mij wilde God mij daar even heel duidelijk maken, dat Hij de weg bepaalt.

Al een tijd loop ik, soms best onbewust, met gevoelens waarvan ik weet dat ik er iets mee moet. Gevoelens die absoluut niet van God zijn. Tijdens de W&P heb ik daarom ook voor mij laten bidden. Er viel een hele last van mijn schouders. Ik deelde dit met een Mozaiek-vriendin en zij vroeg: ‘Wanneer ga jij?’ Ze bedoelde hiermee de doop. Dit deelde ik met mijn moeder en zij gaf aan, dat ze hier ook meteen aan moest denken toen ik mijn verhaal met haar deelde. ‘Je maakt hiermee een statement in de Hemelse Gewesten’; best spannend…

Tijdens de W&P werd onder andere Ezechiël 47 gelezen, ‘Het water dat leven brengt.’ Het lied ‘Mighty Name of Jesus’ werd gezongen. ‘Every weapon against me must break’. Is dit toeval??

Mijn moeder appte even later dat ze ging bidden of God mij of haar iets zou willen laten zien of ik mij moet laten dopen. Ze sloeg willekeurig de Bijbel open en haar oog viel op de teksten in Kolossenzen 2:12-15. Vers 12. ‘U bent door de doop met Christus begraven. Maar door het geloof in de macht van God, die ook Hem heeft opgewekt uit de dood, bent u nu met Hem opgestaan en hebt u nieuw leven ontvangen.’ In de NBV21 vertaling is de titel van het hoofdstuk ‘Met Christus begraven en tot leven gewekt.’ Wat een bevestiging!!

Alsof dit al niet voldoende bevestiging was, kwam er nog meer… Kort daarna appte mijn moeder het lied ‘God, You’re So Good’. Dat speelde ‘plotseling’ op haar iPhone af. Iets met ‘God laat niet los wat Zijn hand begon’.

Even later appte ze mij nog een keer met een tekst uit een dagboek dat ze met mijn vader net had gelezen met als titel ‘Met Jezus in de Jordaan’. Hoeveel bevestiging wil ik nog ontvangen?

Nou, God gaf op mijn werk nog een laatste mega bevestiging! Ik kreeg post van onze bierleverancier met daarin de aankondiging van hun nieuwe bier: Vuur Doop. Toen kwam er een grote glimlach op mijn gezicht en wist ik het zeker.

Ik wil gehoorzaam zijn. Ik wil mij laten dopen.

Ik laat mijn oude leven achter, de gedachten en gevoelens die niet van God zijn, en ik mag opstaan in een nieuw leven met Jezus.

In mijn jeugd heb ik niet echt wat meegekregen over het geloof. Ik groeide op in een atheïstisch gezin. Nadat mijn eerste zoon was geboren begon ik mij te verdiepen in persoonlijke ontwikkeling en kwam ik met spiritualiteit in aanraking, zoals: meditatie, yoga, sjamanisme, je droomleven manifesteren en dergelijke.

Ik maak nu een grote sprong vooruit naar een heftig moment in mijn leven: enkele jaren geleden is het contact met mijn moeder verbroken. Mijn wereld stortte in. In die periode ontdekte en besefte ik dat onverwerkt trauma van generatie op generatie is doorgegeven. Gewonde mensen verwonden mensen. Ik vergeef mijn moeder, want ook zij is verwond.

Mijn hart was gebroken. Ik heb gerouwd om mijn moeder omdat ik plotseling afscheid moest nemen, terwijl ze nog leeft. De emotionele pijn was zo intens dat ik in therapie ben gegaan, terwijl ik zwanger was van mijn jongste dochter. Zij is nu 1,5 jaar oud. In die tijd heb ik, dankzij therapiesessies, belangrijke destructieve patronen kunnen stoppen en doorbreken.

Wat ik toen nog niet wist, is dat God al in mij aan het werk was.

Doordat ik van binnen veranderde, kon vond innerlijke rust en kreeg meer zelfvertrouwen. Mijn hart ging open voor God. Maar dat besefte ik toen nog niet.

Vanwege onze verhuizing vanuit Olst naar Rijssen, spraken wij in het voorjaar iemand die iets vertelde over het geloof en de liefde van Jezus. Die woorden — de liefde van Jezus — bleven bij mij hangen. Ze maakten me nieuwsgierig.

Die nieuwsgierigheid groeide uit tot een honger om te leren. Ik verslond podcasts, boeken, online cursussen en getuigenissen. Ik wilde steeds meer weten. Ik was verrast door de wijsheid van Jezus en bijvoorbeeld in de Bergrede. Ik had geen idee dat dit in de Bijbel stond.

Dankzij de vorige bewoners van ons huis hier in Rijssen, ontdekten wij Mozaïek. Een kerk waar wij ons meteen welkom voelden. Eind augustus kwamen wij hier voor het eerst.

In het najaar hebben we samen de Alpha-cursus gedaan. Door de ruimte voor al mijn naïeve en soms kritische vragen over het geloof en de vrijheid die ik voelde om een beeld van God te krijgen, begon mijn geloof te groeien.

Mijn Godsbeeld werd steeds helderder.

Eind november was er een moment waarop André en ik tegen elkaar zeiden: "We hebben de liefde van Jezus leren kennen. Wij zijn tot geloof gekomen.”

Ik vind dit zelf een wonder dat dit zo gebeurd is…

Voor mij is het geloof en vertrouwen in God, mijn hoop dat het patroon van generatie op generatie kan stoppen. Door Jezus te volgen heb ik de hoop dat dit doorbroken kan worden.

Een gedeelte uit het liedje

The Blessing raakte mij:

(Ik heb het vertaald naar het Nederlands)

Deze woorden zijn gebaseerd op Deuteronomium 7:9.

Ik laat mij dopen omdat ik geloof dat de liefde van God verder reikt dan mijn eigen leven — het reikt ook naar mijn familie en mijn kinderen en hun kinderen tot in duizend generaties.

Iets minder dan een jaar geleden was ik voor het eerst bij een doopdienst van Mozaiek0548. Een dienst die ik als erg mooi ervaarde, met getuigenissen die mij raakten en mij tegelijkertijd aan het nadenken zetten over de geloofsdoop.

Ik heb toen zeer stellig, maar ook rationeel, de keuze gemaakt om hier de eerste twee jaar überhaupt niet over na te willen denken. We bezochten nog maar net de diensten bij Mozaiek0548 en wilden eerst onze plek vinden binnen de gemeente. Dit uitstel van twee jaar is niet gelukt en daarom mag ik vandaag mijn getuigenis delen. God maakte mij duidelijk dat de keuze voor de geloofsdoop een stap is die ik vandaag mag zetten. Daarmee mag ik de controle die ik zo graag zelf wilde houden over mijn leven loslaten en straks uit het water opstaan in een nieuw leven, verbonden met Christus.

Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin en ben mijn ouders dankbaar voor deze opvoeding. Ik heb belijdenis gedaan, ben getrouwd met Lisa en God heeft ons in de jaren die daarop volgden gezegend met drie prachtige kinderen.

Ik besefte in de afgelopen jaren dat mijn geloof niet meer levend was; het was, om het in mijn eigen woorden te zeggen, verworden tot een theorie. Kerkgang en bidden waren gewoontes geworden. Tegelijkertijd was er wel een verlangen om dit op een of andere manier weer op te pakken, maar ik had geen idee hoe en het was makkelijker om dit uit te stellen dan er concreet mee aan de slag te gaan.

Drie jaar geleden ben ik bij Stichting Rise Up buddy geworden en mocht ik een gezin helpen dat in jarenlange armoede leefde, met als doel hen schuldenvrij te maken. Ik kwam al vrij snel tot de conclusie dat ik mijn oordeel over die situatie en de herkomst van de schulden moest weglaten, omdat dit in de weg zou staan om dit gezin te helpen. Oordelen kon ik als geen ander en vaak binnen een split second. In deze periode heb ik geleerd dat ik dit niet alleen in deze situatie mocht weglaten, maar in alles.

Dat veranderde stap voor stap mijn leven. Door mijn oordeel los te laten, ontstond er ruimte voor de Heilige Geest om weer in mijn leven te werken. Dat had ik toen nog niet in de gaten. Pas later, door verschillende preken over de werking van de Heilige Geest en door terug te kijken, ging ik inzien dat Hij in die periode juist krachtig aan het werk was in mijn leven.

Ik ben de Alpha-cursus gaan volgen en in die periode werd er flink aan mij geschud door een situatie op het werk. Een situatie waarvoor ik zelf was gaan bidden, niet wetende wat dat teweeg zou brengen. In deze situatie mocht ik de leiding van God heel duidelijk ervaren, zoals Psalm 107 beschrijft: Hij zorgde ervoor dat de storm ging liggen, zodat de golven rustig werden.

De Alpha-cursus zette mij verder in beweging, een beweging terug naar God om te leren leven in een levende relatie met Hem. Tijdens het weekend van de Heilige Geest werd er iemand gedoopt. De ervaring van dat weekend en de woorden die over de doop werden gedeeld, maakten mij duidelijk dat ik niets moest uitstellen en dat mijn rationele denken de liefde van God alleen maar in de weg zou staan. De dingen die nog tussen mij en God in stonden, daar mocht ik mee breken en vergeving vragen op de plekken waar dat nodig was.

En nu sta ik hier om God te danken en om de controle die ik zo graag over alles in mijn leven wilde behouden aan Hem te geven.

Afgelopen zomer zijn Jacqueline en ik met onze kinderen verhuisd naar Rijssen.

Op dat moment wisten wij niets van het geloof of de liefde van Jezus. Wel veel gedaan aan persoonlijke ontwikkeling. Zweethutceremonies, manifesteren van de wet van aantrekking, energiewerk, etc. van alles geprobeerd maar niets gaf mij uiteindelijk de rust van binnen.

Samen met Jacqueline ben ik de Alpha cursus gaan volgen. Allereerst om te begrijpen wat onze dochters leren op hun nieuwe christelijke school, maar al snel kwam het idee dat als ik al die eerder genoemde dingen, zoals aura’s , chakra’s energiewerk e.d. heb willen geloven, waarom zou ik dan die houding nu ook niet aannemen ten aanzien van het geloof. Vragen stellen en onderzoeken of het voor mij waarheid is en wat het met mij doet. Open staan voor het idee dat God echt bestaat.

Vanaf dat moment begon voor mij een periode van wekelijks naar Mozaiek gaan, samen bidden, alleen bidden, naar Alpha gaan, christelijke liederen zingen, stil bidden, hardop bidden, popcorn bidden, vele gesprekken over Jezus, Bijbel lezen, dagelijks podcasts luisteren over het geloof en toch was dat het nog niet helemaal voor mij. Er was nog steeds onrust in mij.

Tot ik een podcast hoorde over de zondeval in de tuin van Eden. Waarin God enkel vraagt om te leven vanuit liefde voor God, de ander en voor jezelf. Eva en Adam kiezen uit vrije wil voor een daad met gebrek aan Liefde en gebrek aan respect voor de Heilige ruimte van God. Was het zo simpel?

Leven in Liefde of gebrek aan liefde. Voor mij zo helder en duidelijk uitgelegd. Ik voelde een rust over mij heen komen en in mij komen die ik nog niet eerder heb ervaren. Gelijk na de podcast begon het nummer Stil, mijn ziel, wees stil. En ja, ik voelde de rust in mijn ziel.

Dat was voor mij het moment dat ik, ondanks nog alle onbeantwoorde vragen, Jezus wilde volgen.

En toen kwam er een bericht vanuit Mozaiek dat er een doopdienst is op de 15e. En daar kwamen de vragen:

“Is nog een beetje te vroeg voor ons", " We gaan eerst eens kijken bij een doopdienst en dan misschien de volgende keer”, “ We zijn toch al bekeerd?”, “Gaat het niet te snel?”. “Wat zal mijn familie ervan vinden?”

Met Jacqueline hebben wij toen besloten om het in gebed te leggen voor God en te vragen om een teken!

Ondanks dat ik nooit droom of het in ieder geval niet kan herinneren, laat staan kan reproduceren, droomde ik die nacht en kon ik het ook nog eens vertellen aan Jacqueline. Ik droomde over een uitgaansgelegenheid die voelde als ons huis, Jacqueline ging een bakfiets halen bij de buurvrouw, dat moest van Dinant, die was bij ons op visite, Binnen gekomen nodigde mij uit om vanuit een raam in de bak van de bakfiets te stappen. De bak was gevuld met water. Dank u Heer voor Uw teken!

De volgende dag hadden wij een afspraak met Dinant om te praten over de doop, maar het werk was al gedaan. Ik wil de weg van Jezus volgen! Amen!